தன்னம்பிக்கை, தன்னடக்கம், தனிவழி

வெற்றி தான் வாழ்க்கை என்றால் மரணத்திடம் நாம் தோற்பது ஏன்...?
தோல்வி தான் வாழ்க்கை என்றால் மூடிய இமைகள் தினம் திறப்பது ஏன்...?

பெரும்பாலானவற்றைப் போல வெற்றியும், தோல்வியும் மனிதனால் உருவாக்கப் பட்ட ஒரு விடயமே. இந்த இரண்டை வைத்துக் கொண்டு ஒருவனின் வாழ்க்கையை முடிவெடுக்க முடியாது.

வாழ்க்கை பாதைகளில் நாம் கடந்து செல்லும் சிறிய மேடு, பள்ளங்கலே வெற்றியும், தோல்வியும். இது கொஞ்சம் பழமையாக இருந்தாலும் இது தான் தன்னம்பிக்கையின் உண்மை.

இலக்கு என்பது ஒருவனுக்கு முடிவல்ல. அது எண்ணிக்கையற்றது. ஒரு இலக்கை அடைந்ததும் அதை விட சிறந்த இன்னொரு இலக்கு வரும். அதை நோக்கி புறப்பட வேண்டுமே தவிர என்னுடைய இலக்கு முடிவடைந்து விட்டது என்று நிலைக் கொள்வதல்ல.

வெற்றியடைந்த குதிரைக்கு தெரியும் அது ஏன் பந்தயத்தில் வெற்றி பெற்றது என்று. அதன் மீது சாட்டைகளால் ஏற்படும் வலிகளே அதற்கு காரணம். ஆம்,

வாழ்க்கை ஒரு பந்தயம், அதில் நாம் குதிரைகள், இறைவன் தான் நம்மை ஓட்டும் மேய்ப்பாளன். நம் வாழ்க்கையில் சாட்டை அடிகளால் ஏற்படும் வலிகள் அனைத்தும் நாம் வெற்றியடையவே.....!

வாழ்க்கையில் தடுமாறிக் கொண்டே இருப்பதை விட ஒருமுறையாவது விழுந்து எழுவதே சிறந்தது. எழாமல் விழுந்த இடத்திலே முடங்கி கிடந்து சாவது தான் கோழைத் தனம்.

என்னோடு கல்லூரி படிப்பை படித்த என் நண்பன், பெயர் சொல்ல விருப்பம் இல்லை.சமூகத்தின் மீது மிகுந்த அக்கரைக் கொண்டவன். வகுப்பில் பல உலக விடயங்களைப் பற்றி எப்போதும் அலசி கொண்டிருப்போம். அவன் ஒரு பெண்ணை காதலித்து வந்தான். அந்த பெண்ணும் இவனை காதலித்து வந்தாள்.

இந்த விடயம் அறிந்த அவளது பெற்றோர் சில வருடங்களுக்கு முன்பு திடீர் என்று அவளுக்கு திருமணம் நிச்சயித்துவிட்டார்கள். இதனால் என் நண்பனுக்கும் அவளுக்கும் தகராறு ஏற்ப்பட்டது.

என்னிடம் வந்து என்னை அவள் ஏமாற்றி விட்டாள் என அழுதுக் கொண்டே கூறினான்.
நானும் அவனுக்கு ஆறுதலாக, "விடுடா, எல்லாம் நன்மைக்குனு நினைச்சுக்கோ...!, ஒலுங்கா ஒரு நல்ல வேலைய தேடி, வாழ்க்கையில முன்னேரப் பாருடா" என ஊக்கம் கொடுத்தேன்.

சில நாட்களுக்கு பிறகு,

அவளுடைய திருமண நாளில், என் நண்பன் தொலைபேசியில், "அழுதுக் கொண்டே நான் தற்கொலை செய்து கொள்ள போகிறேன்" என்றான்.

பதற்றத்துடன், "எங்கடா இருக்க.....!", என கேட்டேன்

மலையிலிருந்து குதிப்பதற்காக, மதுரையிலிருந்து கொடைக்கானல் மலைக்கு சென்று கொண்டிருப்பதாக கூறினான்.

"டேய் முட்டால், என்ன காரியம்டா பண்ணபோர, மொதல்ல, பஸ்ல இருந்து எறங்குடா, பைத்தியக்காரா...." எனக் திட்டினேன்.

ஒரு வழியாக பேசி அவனை சமாதானம் செய்வதற்குள் நானே பாதி செத்துவிட்டேன்.

இன்று அவன் ஒரு கணிப்பொறியாளனாக சென்னையில் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

இன்று தற்கொலை என்பது ஒரு சாதாரண விடயம் ஆகிவிட்டது. ஆம்,

தேர்வில் தோத்தால் தற்கொலை, காதலில் தோத்தால் தற்கொலை, வணிகத்தில் தோத்தால் தற்கொலை என்று தோல்வியை ஒரு முடிவாக ஏற்று வாழ்க்கையயை முடிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் ஆகி கொண்டே இருக்கிறது

இந்த உலகத்தில் வாழும் மனிதனுக்கு வேறு ஒரு உயிரை கொடுக்க உரிமை இருக்கே தவிர, அவனுடைய உயிரை எடுக்க அவனுக்கு உரிமை இல்லை.

ஒரு பழைய புதுமொழி,
"வெற்றி என்பது உங்கள் நிழல், அதை பிடிக்க முற்ப்பட்டவனுக்கு தோல்வியே வரும், அந்த நிழலை விட்டுவிட்டு உன்னுடைய தனிவழியில் தன்னடக்கத்தோடு சென்று கொண்டே இருந்தால் அந்த வெற்றி எப்போதும் உன்னுடனே வரும்."

போர்க்களம்

ஆதி காலம் தொட்டே கருப்பர்களுக்கும் சிவப்பர்களுக்கும் இனவெறி பிரச்சனையால் பலமுறைப் போரிட்டுள்ளனர்..

ஆம்...! கருப்பின தலைவனின் மகனும், சிவப்பின தலைவனின் தமக்கையும் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பினர். இந்த விருப்பத்தை அறிந்த இனவெறிப் பிடித்த சிவிப்பன தலைவன் கருப்பின தலைவனின் மகனை கொலை செய்தான்.

சில காலங்களுக்கு பிறகு,

கி.பி.1919 ஆம் வருடம், கார்த்திகை மாதம்., வானம் மேகமூட்டத்தோடு காணப்பட்டது, ஊடகங்களில் மழை வர வாய்ப்பில்லை என்று அறிவிக்கப்பட்டது. ஆதலால் மக்கள் வழமைப்போல் கடைவீதியிலும், சாலைகளிலும் திரிந்துகொண்டிருந்தனர்.

ஆனால் இன்று மழை வரும் என்று முன்பே அறிந்த கருப்பர்களும், சிவப்பர்களும் அடைமழையிலிருந்து தங்களை தற்காத்துக்கொள்ள கடைவீதியில் உள்ள ஒரு பெரிய இனிப்பகத்தில் முகாமிட்டனர்.

மழைக்காலம் என்பதால், எதிர் வரும் நாட்களுக்காக உணவுப்பொருள்களை சேமித்துக் கொள்ளும்படி கருப்பர்களின் தலைவனும், சிவப்பர்களின் தலைவனும் அறிக்கையிட்டனர்.

தலைவனின் கட்டளையை ஏற்று, இரு இனத்தவர்களும் தங்களின் குடும்பத்துக்காக உணவுப்பொருள்களை சேமிக்க தொடங்கினர்.

அன்று தான் இனிப்பகத்தில் வகைவகையாக, புதுமாதிரியான இனிப்புகள் விற்பனைக்காக தரையிரக்கப்பட்டிருந்தது. அதே கணத்தில் கடையின் முதலாளி சற்று கண் மூடிய நேரத்தில் கருப்பர்களில் பலரும், சிவப்பர்களில் சிலரும் அந்த இனிப்புகளை களவாட தொடங்கினர். இந்த களவாடலில் இரு இனத்தவர்களுக்கும் சிறுமோதல் ஏற்ப்பட்டது. இந்த மோதலில் சிவப்பின தலைவனின் தமக்கையின் கால் முறிந்து போனது. இந்த சலசலப்பால், கண் திறந்த முதலாளி மோதலை தடுத்து அவர்களை அங்கிருந்து விரட்டினார்.

"களவானி கூட்டங்க....!, இவங்களை எவ்வளவு விரட்டியும், அடித்தும் திருந்தவே மாட்டுராங்க,...." , என கடையின் முதலாளி மனதுக்குள் முனுமுனுத்தார்.

தன் தமக்கையின் கால் முறிந்த சேதி கேட்ட சிவப்பன், கருப்பர்களை அழிக்க போருக்கு ஆயத்தம் ஆகும் படி தன் சகாக்களுக்கு கட்டளையிட்டான்.

கருப்பர்களும் போருக்கு தயாரானார்கள். இந்த முறை எப்படியாவது சிவப்பர்களை பழிதீர்த்து விடவேண்டும் என எண்ணி, தன் மக்களை வேண்டினான் கருப்பன்.

போருக்கான நேரம் தொடங்கியது, அதே இனிப்பகத்தில் போர் மூண்டது.

அவர்களை தாக்குங்கள்...!, என கருப்பர்களின் தலைவனும், சிவப்பர்களின் தலைவனும் கூற மண் பொறி கிளப்பி இரு கூட்டத்தார்களின் ஆவி அனல் பறக்க சண்டையிட்டனர்.

விழாக்காலம் என்பதால் மற்ற மக்களின் கூட்டம் அந்த இனிப்பகத்தில் அலை மோதியது. மக்கள் கூட்டத்தைப் பார்த்த கருப்பர்களும், சிவப்பர்களும் போரை நிருத்தும் படி கூறி அந்த இடத்தை விட்டு தப்பிக்க முற்ப்பட்டனர். ஒரு சிலரை தவிர மற்றவர்கள், அங்கு வந்த மக்களின் காலடி மிதியால் இரு இனத்தவர்களும் துண்டு துண்டாக உயிர் விட்டனர்.

சில மணித்துளிகளுக்கு பின்பு,

இரு கூட்டத்தார்களிடமும் எண்ணில் அடங்கா உயிர் சேதம் ஏற்ப்பட்டது. அந்த போர்க்களபூமி மயானபூமி ஆனது.

மழை வரும் காலம் அறிந்த கருப்பு நிற எறும்புகளும், சிவப்பு நிற எறும்புகளும் மானிடர்கள் வரும் காலத்தை மறந்து இனவெறிக் கொண்டு மண்ணோடு மண்ணாகினர்.