Saturday, January 23, 2010

விளம்பரம் - ஒரு வரலாறு

பண்டைய காலத்தில் விளம்பரம் ஒரு தேவை பொருளாக இருந்தது, ஆனால் இன்று அது ஒரு போதை பொருளாக மாறிவிட்டது. ஆம் சற்றே சிந்தித்து பார்த்தால் பல விடயங்கள் நம் கண் முன் வந்து போகும். ஆம்,

எகிப்தியர்கள்,விற்பனை செய்திகள் மற்றும் சுவரொட்டிகளுக்கு பாபிரசை பயன்படுத்தினார்கள் . பண்டைய அரேபியா மற்றும் போம்பீயில் சிதிலங்களில் வணிகச்செய்திகளும், அரசியல் பிரச்சாரங்களும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. பண்டைய கிரேக்க மற்றும் ரோமில் தொலைந்த மற்றும் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சம்பந்தமான பாபிரஸ் விளம்பரங்கள் சாதாரணமானவை.

பண்டைய காலத்து விளம்பரவகைகளில் சுவர் அல்லது பாறை ஓவியங்கள் மற்றொரு வகைத்திருப்பம் ஆகும். இவ்வகை இன்றும் ஆசியா, ஆப்ரிக்கா மற்றும் தென் அமெரிக்காவின் பல பகுதிகளில் இருக்கின்றன. 4000 BCE - க்கு முன்னாள் இருந்தே சுவர் ஓவிய பாரம்பரிய நாகரிக வழக்கம் இந்தியப்பாறை கலை ஓவியங்களில் நாம் காணலாம்.

இடைக்கால ஆண்டுகளில் நகரங்களும் ,பெரு நகரங்களும் வளர்ந்து வந்த நிலையில், மற்றும் வாசிக்கத் தெரியாத பொதுமக்கள் மத்தியில் இன்றைய கால கட்டத்தில்,செருப்பு தைப்பவர், மாவுமில் வைத்திருப்பவர், தையல்க்காரர்,அல்லது கொல்லர் தங்கள் தொழில் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு படத்தை அடையாளமாக பயன்படுத்தும்போது, அதாவது ஒரு காலணி, ஒரு சட்டை, ஒரு தொப்பி, ஒரு கடிகாரம், ஒரு குதிரை லாடம் , ஒரு மெழுகுவர்த்தி, அல்லது ஒரு பை மாவு அவர் செய்யும் தொழிலை இந்த அடையாளங்களின் மூலம் மக்கள் புரிந்துகொண்டார்கள்.

 காய்கறி மற்றும் பழங்களை நககரத்தின் நார்ச்சந்திகளில் தங்கள் வண்டிகளிலும், மற்றும் வாகனங்களின் மீதும் வைத்து விற்கும் அவற்றின் சொந்தக்காரர்கள், தெருவில் கூவுபவர்களையும், அல்லது நகர தம்பட்டக்காரர்களையும் பயன்படுத்தி வாடிக்கையாளர்களின் வசதிக்காகத் தங்கள் இருப்பிடத்தை இவர்கள் மூலம் அறிவிப்பார்கள்.

 பொது வாழ்க்கையில் அரசியல், சினிமா, வணிகம், விளையாட்டு, சமயம், மென்பொருள் போன்ற எல்லா துறைகளிலும் விளம்பரம் அதிவேகமாக வளர்ந்து, அவர்கள் ஆட்டத்தில் நம்மை ஆட்டிவைக்கிறது.

விளம்பரம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளை அல்லது சேவையை விளக்க மேற்கொள்ளப்படும் தொடர்பாடல் ஆகும். விளம்பரங்கள் வெளிப்படையாகவும், மறைமுகமாகவும் மேற்கொள்ளப்படலாம்.

அச்சு ஊடகம்(செய்தித்தாள்), காட்சி ஊடகம்(தொலைக்காட்சி) மற்றும் இணைய ஊடகம்(இணையம்) என்று அனைத்து வழியிலான ஊடகங்களிலும் விளம்பரம் இடம் பெற்றிருக்கிறது.இந்த விளம்பரங்கள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு நாடுகளிலும் சட்டங்கள் பாதுகாப்பு அளித்தாலும் விளம்பரத்தை பகுத்தாய்ந்து செயற்படுவது மக்களின் பொறுப்பாகவே பெரிதும் இருக்கிறது.

விளம்பரங்கள் வெளியிடப்படுவதற்கு முக்கிய நோக்கங்களாக கீழ்காண்பவைகள் இருக்கின்றன.
  • புதிய பொருள் அல்லது பணி விற்பனைக்கு வருவதை அறிவிக்க உதவுகிறது.
  • புதிதாகப் பொருள்களை வாங்குபவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க உதவுகிறது,
  • விற்பனை முறை, விலை, கட்டு, இடம் ஆகியவற்றில் ஏற்படும் மாற்றங்களைத் தெரிவிக்க உதவுகிறது, 
  • விற்பனையில் தள்ளுபடி, சலுகை போன்றவைகளைத் தெரிவிக்க உதவுகிறது, 
  • பொருள்களின் சிறப்புத் தன்மைகளை அறிவிக்க உதவுகிறது, 
  • பொருள்களை நினைவுபடுத்த உதவுகிறது, 
  • முதலீட்டாளர்களைக் கவர்ந்திட உதவுகிறது, 
  • தகுதியான ஆட்களைத் தேர்வு செய்ய உதவுகிறது, 
  • வணிக வெற்றி மற்றும் சாதனைகளை வெளிப்படுத்த உதவுகிறது, 
  • இப்படி இதன் பயன்கள் எண்ணிலடங்காமல் தொடர்கிறது...
 ஒரு சிலவற்றின் அதிக அதிவேக விளம்பரத்தால் தரமற்றவைகள் அதிகமாக வெற்றியடைகிறது, இதனால் நல்ல தரமானவைகள் அழிக்கபடுகிறது என்பதே உண்மை.

இன்று விளம்பரம் இல்லாமல் முன்னேற, வெற்றியடையவே முடியாது என்ற நிலைமைக்கு தள்ளபட்டிறிருக்கிறோம். மேல்தட்டு மக்கள் முதல் அடித்தட்டு மக்கள் வரை அவர்களுடைய தகுதிக்கு ஏற்றார் போல் விளம்பரம் செய்கின்றனர்.

இதனுடைய தொடர்ச்சியான அடுத்த பதிவில் ஒவ்வொரு துறையிலும் செய்யும் விளம்பரமும், அதனால் மக்கள் பாதிப்படைவதையும் பார்ப்போம்.

விளம்பரத்தைப் பற்றி எழுத்தாளர் செயமோகன் கூறியவையை படிக்க கீழே உள்ள இணைப்பை படிக்கவும்,

http://www.jeyamohan.in/?p=2847


Saturday, January 16, 2010

தன்னம்பிக்கை, தன்னடக்கம், தனிவழி

வெற்றி தான் வாழ்க்கை என்றால் மரணத்திடம் நாம் தோற்பது ஏன்...?
தோல்வி தான் வாழ்க்கை என்றால் மூடிய இமைகள் தினம் திறப்பது ஏன்...?

பெரும்பாலானவற்றைப் போல வெற்றியும், தோல்வியும் மனிதனால் உருவாக்கப் பட்ட ஒரு விடயமே. இந்த இரண்டை வைத்துக் கொண்டு ஒருவனின் வாழ்க்கையை முடிவெடுக்க முடியாது.



வாழ்க்கை பாதைகளில் நாம் கடந்து செல்லும் சிறிய மேடு, பள்ளங்கலே வெற்றியும், தோல்வியும். இது கொஞ்சம் பழமையாக இருந்தாலும் இது தான் தன்னம்பிக்கையின் உண்மை.

இலக்கு என்பது ஒருவனுக்கு முடிவல்ல. அது எண்ணிக்கையற்றது. ஒரு இலக்கை அடைந்ததும் அதை விட சிறந்த இன்னொரு இலக்கு வரும். அதை நோக்கி புறப்பட வேண்டுமே தவிர என்னுடைய இலக்கு முடிவடைந்து விட்டது என்று நிலைக் கொள்வதல்ல.

வெற்றியடைந்த குதிரைக்கு தெரியும் அது ஏன் பந்தயத்தில் வெற்றி பெற்றது என்று. அதன் மீது சாட்டைகளால் ஏற்படும் வலிகளே அதற்கு காரணம். ஆம்,

வாழ்க்கை ஒரு பந்தயம், அதில் நாம் குதிரைகள், இறைவன் தான் நம்மை ஓட்டும் மேய்ப்பாளன். நம் வாழ்க்கையில் சாட்டை அடிகளால் ஏற்படும் வலிகள் அனைத்தும் நாம் வெற்றியடையவே.....!

வாழ்க்கையில் தடுமாறிக் கொண்டே இருப்பதை விட ஒருமுறையாவது விழுந்து எழுவதே சிறந்தது. எழாமல் விழுந்த இடத்திலே முடங்கி கிடந்து சாவது தான் கோழைத் தனம்.

என்னோடு கல்லூரி படிப்பை படித்த என் நண்பன், பெயர் சொல்ல விருப்பம் இல்லை.சமூகத்தின் மீது மிகுந்த அக்கரைக் கொண்டவன். வகுப்பில் பல உலக விடயங்களைப் பற்றி எப்போதும் அலசி கொண்டிருப்போம். அவன் ஒரு பெண்ணை காதலித்து வந்தான். அந்த பெண்ணும் இவனை காதலித்து வந்தாள்.

இந்த விடயம் அறிந்த அவளது பெற்றோர் சில வருடங்களுக்கு முன்பு திடீர் என்று அவளுக்கு திருமணம் நிச்சயித்துவிட்டார்கள். இதனால் என் நண்பனுக்கும் அவளுக்கும் தகராறு ஏற்ப்பட்டது.

என்னிடம் வந்து என்னை அவள் ஏமாற்றி விட்டாள் என அழுதுக் கொண்டே கூறினான்.
நானும் அவனுக்கு ஆறுதலாக, "விடுடா, எல்லாம் நன்மைக்குனு நினைச்சுக்கோ...!, ஒலுங்கா ஒரு நல்ல வேலைய தேடி, வாழ்க்கையில முன்னேரப் பாருடா" என ஊக்கம் கொடுத்தேன்.

சில நாட்களுக்கு பிறகு,

அவளுடைய திருமண நாளில், என் நண்பன் தொலைபேசியில், "அழுதுக் கொண்டே நான் தற்கொலை செய்து கொள்ள போகிறேன்" என்றான்.

பதற்றத்துடன், "எங்கடா இருக்க.....!", என கேட்டேன்

மலையிலிருந்து குதிப்பதற்காக, மதுரையிலிருந்து கொடைக்கானல் மலைக்கு சென்று கொண்டிருப்பதாக கூறினான்.

"டேய் முட்டால், என்ன காரியம்டா பண்ணபோர, மொதல்ல, பஸ்ல இருந்து எறங்குடா, பைத்தியக்காரா...." எனக் திட்டினேன்.

ஒரு வழியாக பேசி அவனை சமாதானம் செய்வதற்குள் நானே பாதி செத்துவிட்டேன்.

இன்று அவன் ஒரு கணிப்பொறியாளனாக சென்னையில் வேலைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

இன்று தற்கொலை என்பது ஒரு சாதாரண விடயம் ஆகிவிட்டது. ஆம்,

தேர்வில் தோத்தால் தற்கொலை, காதலில் தோத்தால் தற்கொலை, வணிகத்தில் தோத்தால் தற்கொலை என்று தோல்வியை ஒரு முடிவாக ஏற்று வாழ்க்கையயை முடிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் ஆகி கொண்டே இருக்கிறது

இந்த உலகத்தில் வாழும் மனிதனுக்கு வேறு ஒரு உயிரை கொடுக்க உரிமை இருக்கே தவிர, அவனுடைய உயிரை எடுக்க அவனுக்கு உரிமை இல்லை.

ஒரு பழைய புதுமொழி,
"வெற்றி என்பது உங்கள் நிழல், அதை பிடிக்க முற்ப்பட்டவனுக்கு தோல்வியே வரும், அந்த நிழலை விட்டுவிட்டு உன்னுடைய தனிவழியில் தன்னடக்கத்தோடு சென்று கொண்டே இருந்தால் அந்த வெற்றி எப்போதும் உன்னுடனே வரும்."

Saturday, January 9, 2010

ஆண்களுக்கு இடஒதுக்கீடு - (பகுதி-2)

இது என் முந்தைய பதிப்பின் தொடர்ச்சி, முந்தயப்பதிவை படிக்காதவர்கள் படித்துவிட்டு தொடர வேண்டுகிறேன்...

மகளிர் மட்டும் - (பகுதி-1)

http://www.oodagan.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

அப்படி நான் என்ன சொல்லிப்புட்டேனு, சிலர் இதன் முந்தய பதிவில் கோபப்பட்டீங்க....?

பேருந்தில் ஆண்களும், பெண்களும் சரிசமமாக நடத்தப் பட வேண்டுமெனவும், நடைமுறையில் அப்படி இல்லை எனவும் தான் சொன்னேனே தவிர, பெண்களைப் பற்றி ஏதும் இழிவாக எழுதவில்லை.



முன்பு நானும் பேருந்தில் தினமும் அலுவலகம் செல்லும் ஒரு சாதாரணமானவன் தான்.

சென்னையில் புறநகரப் பேருந்தில் பெண்களுக்கு நடக்கும் சில கொடுமைகளை சிலர் இதன் முந்தய பதிவில் பின்னூட்டமிட்டிருந்தார்கள். அவரிகளின் கூற்றுப்படி இந்த கொடுமைகள் நடக்கிறது என்பதை நானும் ஒப்புக்கொள்கிறேன். சற்றே திரும்பி அனைத்தும் திசையிலும் பார்த்தால் இதே போன்ற கொடுமை பெண்களுக்கு மட்டுமல்ல ஆண்களுக்கும் நடக்கிறது.
கீழே குறிப்பிட்டவை அனைத்தும் வாதத்துக்கு சொல்லவில்லை, நான் பார்த்த உண்மை நிகழ்வு,
 
நிகழ்வு 1:
 
கூட்ட நெரிசலில் தெரியாமல், ஒரு பெண் மேல் ஆண் கால் மிதித்து விட்டால் போதும் உடனே,
 
"பொருக்கிங்க மிதிக்கிறதுக்கே வரானுங்க...." என ஒரு பெண் குரல் அனல் பறக்கும்.
இதே நிகழ்வு ஒரு ஆணுக்கு ஏற்பட்டால்,

"ஸாரி...ஸாரி...ஸாரி..." என அதே பெண் குரல் கேட்கும்.

நிகழ்வு 2:
 
நான் சென்னை கிண்டியிலிருந்து பாரிமுனை செல்லும் ஒரு பேருந்தில் சென்ற பயணத்தின் போது நடந்த நிகழ்வு,
அன்று ஆண்களை விட பெண்கள் கூட்டம் தான் அதிகம் இருந்தது, சில பள்ளி மாணவர்களும், அலுவலகத்துக்கு சென்று கொண்டிருந்த என்னை போன்ற சில இளைஞர்களும் கரணம் தப்பினால் மரணம் என்ற நிலையில் படியில் தொங்கிக் கொண்டு அந்த பயணத்தில் சென்றோம்.

கடைசி பின் இருப்பில், சில பெண்களும், இரு ஆண்களும் உட்க்கார்ந்திருந்தனர், அதில் ஒருவர் கை முறிவு ஏற்ப்பட்ட ஒரு பெரியவரும், அவருடைய மகனும் உட்க்கார்ந்திருந்தனர்.

ஒரு பெண்கள் படிக்கும் கல்லூரியின் பேருந்து நிருத்தம் வந்தது, பல பெண்கள் அதே கூட்ட நெரிசலில் ஏறினார்கள்.

பேருந்தில் ஏறிய பெண்கள், ஏறியதும் உடனே பின் இருக்கைக்கு வந்து,
அதிகாரத்துடன், "இது லேடீஸ் சீட்...", என்றனர்.

உடனே பெரியவரின் மகன் எழுந்தார், மீண்டும் அதிகாரத்துடன், "இது லேடீஸ் சீட்...", என்றனர்.

பெரியவர் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண் ஒருவர், அவரே உடல் நிலை சரியில்லாமல் இருக்கார், அவரை ஏமா எழுப்புற....?, என்றாள்

உடனே அந்த கல்லூரி பெண்கள் முரைத்துக் கொண்டு நின்று கொண்டே வந்தனர்.

நிகழ்வு 3:
ஒரு கர்ப்பமான பெண் ஒருவர் பேருந்தில் ஏறுகிறார், அவருக்கு இடம் கொடுக்க கூட ஒரு பெண் உதவவில்லை..... அந்த பெண்ணுக்கு ஒரு ஆண் தான் தன் இருக்கையை கொடுத்தார்.

நிகழ்வு 4:
 
சென்னை கடற்கரையிலிருந்து பூந்தமல்லி செல்லும் ஒரு பேருந்தில்,

திருவல்லிகேணியில் முன் பகுதியில் ஏறிய ஒரு பெண், சரசரவென பின்னால் வந்து இது லேடிஸ் சீட் என்றார்.....

உடனே அமர்ந்திருந்த ஒரு எழுந்து கொண்டார்.., அடுத்த நிறுத்தத்திலே அந்த பெண் இறங்கி கொண்டார்....... மறுபடியும் அதே ஆண் அந்த இருக்கையில் அமர்ந்தார்........
அந்த ஆணிடம் எங்கே போரிங்க என கேட்டபோது, பூந்தமல்லி செல்வதாக சொன்னார்.......பூந்தமல்லி தான் கடைசி நிறுத்தம்(திருவல்லிகேணியில் இருந்து இருபதுக்கும் மேற்ப்பட்ட நிறுத்தம் இருக்கும்).........

இது பரபரப்புக்காகவும் நகைச்சுவைக்காகவும் எழுதப்பட்ட பதிவல்ல, பரபரப்புக்காக எழுத வேண்டும் எனில் சினிமாவில் நடக்கும் காரசாரங்களையும், கிசுகிசுக்களை அல்லது வேறு ஏதாவது லொட்டு லொசுக்குக்களை விவாதிக்கலாம்... நான் எழுதும் அனைத்து பதிவும் என் வாழ்க்கை பயணத்தோடு எனக்கேற்ப்பட்ட நிகழ்வுகளே.........

இப்போது கூறுங்கள் ஆண்களுக்கு பேருந்தில் இடஒதுக்கீடு கொடுக்கலாமா கூடாதா....?


Saturday, January 2, 2010

மகளிர் மட்டும் - (பகுதி-1)

சென்னை நகர பேருந்தில் பயணம் செய்வதென்பது மிக கொடுமையான ஒன்றே, அதுவும் ஆண்களுக்கு மிக மிக கொடுமையான ஒன்றே...!

என்னடா இவன் வித்யாசமாக ஆண்களுக்கு கொடுமை என்று சொல்கிறானே என்று யோசிக்கிறீர்களா........?

பேருந்தில் பயணம் செய்யும் சென்னை நகர பயணிகளே சற்று சிந்தியுங்கள்...!


சென்னை நகர பேருந்தில் பெண்களுக்கு தனியாக அமர இருப்பிடம் இருப்பது போல் ஆண்களுக்கு தனியாக உள்ளதா....? இல்லை.
ஏனெனில் பெண்களுக்கு "பெண்கள்" என்று தனியாக இடப்புறத்தில் மேலே எழுத பெற்றிருக்கும். வலதுபுறத்தில் மேலேயோ, ஓட்டுனருக்கு பக்கத்தில் உள்ள இருப்பிலோ "ஆண்கள்" என்று எந்த வித அறிவிப்பும் இருக்காது.



ஆனால் வேறு வழியில்லாமல், வழமையாக வலதுபுறத்திலும், ஓட்டுனர் பக்கத்திலும் ஆண்கள்தான் பெரும்பான்மையானாக உட்காருகிறார்கள்.








ஆண்கள் வழமையாக உட்காரும் அந்த பகுதிளில்
"ஆண்கள்" என்பதிற்கு பதிலாக "புகைபிடிக்காதீர்", "திருடர்கள் ஜாக்கிரதை"
என்ற வார்த்தைகளும் தான் வலதுபுரத்தின் மேலே இருக்கும்.

ஏன் ஆண்களில் மட்டும் தான் புகைபிடிப்பவர்களும், திருடர்களும் இருக்கிறார்களா....?, பெண்களில் இல்லையா.....?

"மகளிர் மட்டும்" என்று பெண்களுக்கு பேருந்து இருப்பது போல் ஏன் ஆண்களுக்கு "ஆண்கள் மட்டும்" என்ற பேருந்து இல்லை.....?

பெண்களுக்கு மட்டும் ஆண்களினால் பாதிப்பு ஏற்படுகிறதா, பெண்களினால் ஆண்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுவதில்லையா...? என்ன கொடுமை இது.....?

நமது அரசும் பெண்களுக்கு 33% இட ஒதுக்கீடு அளித்துள்ளது, ஆனால் ஆண்களுக்கு என்று எந்த இடஒதுக்கீடும் இல்லை. கேட்டால் பெண்களுக்கு எம் பாட்டன் பாரதி சொன்ன அதே கருத்தை மறுமொழியிடுவார்கள்.

ஆனால் 100% இட ஒதுக்கீடு பேருந்தில் பெண்களுக்குத் தான் இருக்கிறது.

அதுவும் கடைசி வரிசை இருக்கை சண்டை தினமும் ஒரு வாடிக்கையான ஒரு நிகழ்வே.

பெண்கள் வளர்ச்சியையும், உரிமைகளையும் இந்த அளவுக்கு வளர காரணமான பாரதி போல ஒருத்தன் மீண்டும் பிறந்து வந்து ஆண்களின் வளர்ச்சிக்கு குரல் கொடுக்க வேண்டும். அப்போது தான் பெண்ணாதிக்கம் ஒழியும்.

அடுத்த பதிவில் மீண்டும் என் குமுரலை சில உண்மை நிகழ்வுகளோடு பார்ப்போம்....

குமுரல் தொடரும்....!